Factoría de subsistencia “Amores fratricidas”

Maio 23, 2019

Aínda que o coñecemos máis coma actor, Josito Porto leva na música tamén moito tempo: en Korosi Dansas, Magritte e desde hai uns anos con esta Factoría de subsistencia na que se encarga de letras e músicas. O liderado está compartido con Sabela Dacal, cuxo acordeón constitúe un punto moi característico das cancións. Presentáronse con “Cerca da túa orella” e agora consolídanse coma cuarteto grazas á incorporación dos antes colaboradores José Lameiras, batería e autor do deseño ben chulo do CD, e David Cid ao baixo. Tamén cómpre salientar o traballo de arranxos de Sergio Lameiras, responsábel de gravación, produción e guitarra eléctrica.

Coa axuda deste melloran aquel debut de toques teatrais e influencias de grupos chamados artie, como uns Talking Heads e outras bandas da new wave estadounidense. Delas collen ese pop-rock con pingas de surrealismo, humor, ironía e teatralidade vitais, de arredarse do cotiá ou de removelo desde temas máis naïf como “Volverei” ou en estruturas que buscan desacougar, coma o de “Feo”. Entre elas, pezas de melodía máis “pop” coma “Non é posible”, a bailable “Mundo feliz” ou a recuperación dunha canción do primeiro disco: “Coitado Supemán” reencárnase nunha revisión de “Pobre Supermán” adaptada ao portugués por Quico Cadaval. “Ogallá que estiveras aquí” resulta un peche atinado ao disco e máis cando o fai cun verso tan clarividente coma: “E que máis me dá o que van pensar se falo só por aí”. Aceptación da condición de rariño.

Porque o universo desta Factoría móvese xa con soltura nesa dualidade entre o real e a influencia do onírico ou as paranoias persoais. Nunha especie de fainos-caso-pero-tampouco-nos-tomes-demasiado-en-serio. Se no primeiro disco se presentaban coma unha proposta pouco habitual, agora a pulen musicalmente, facéndoa máis coidada, máis asequíbel pero sen deixar de ser eles. Porque cando todo parece normal ou cómodo, a realidade volve perturbarse coa sospeita que axexa: “Vivimos nun mundo tan real / tocando o ceo coas mans / agora que somos tan felices / chaman a porta… quen será? / Preguntan por ti”.

Pepe Cunha, 23-maio-2019

Facebook

4 hours ago

Ábrete de orellas
En galego, con independencia e citando fontes e referencias. Estas serían as premisas que sigo desde que me puxen ao outro lado dun micro. Non falo (ben) dalgo porque me paguen ou acrediten nin publico para monetizar. Non vivo disto. Dígoo pq xa mo preguntaron.Fdo: O director orelludo ... See MoreSee Less
Ver en Facebook