nouvelle cuisine la guerra del volumen
A pouca xente -e falo da afeccionada á música- escapa que a etiqueta de pop "independente" ou "alternativo" hai tempo que está sobreutilizada ou malinterpretada. O "indie" non ten por que referirse á música rara ou pouco habitual para as radiofórmulas, concretamente a que ve a luz á marxe das grandes discográficas. Trátase dunha actitude tanto no musical como no editorial: facer o que a un lle pete, independentemente de que encaixe ou non no que o público ou unha discográfica poda esperar. Pode agromar comercialidade en selos pequenos e independencia en multinacionais. No caso desta banda coruñesa, a independencia está ben clara: mantéñense na autoedición con este EP e a súa proposta reflicte a súa paleta de gustos e influencias. Cada chegada do seu material novo esperta interese porque son cancións pop feitas sen presa e que tamén necesitarán de atención, pois veñen cociñadas con pequenos toques de experimentación: quer electrónica, quer na distorsión das guitarras. Mais tamén nas voces, ás veces en detrimento da comprensión dos textos, chegando mesmo a lembrar a Bunbury en "Vestido de fan". Decididamente, non adoitan entregar música para ter de fondo e alternan momentos que poden "entrar" á primeira escoita con outros que precisarán máis repaso. Se en "Sin embargo" soan ao pop español máis inconformista dos primeiros oitenta (Derribos Arias, Glutamato Yeyé), acaban o EP reivindicando a primeira etapa de Massiel coa versión de "Basta de peleas". Polo medio citan ao Sr. Chinarro en "Pinturera", peza que evoca o indie español máis introspectivo e recente, como La Habitación Roja, de cuxa influencia seguen a ter acenos. Como eles só queren que probes os seus pratos e decidas, visita www.nouvellecuisine.bandcamp.com. Os seus dez anos de constancia ben merecen a proba. Pepe Cunha 12-febreiro-2010
portrait today is the day
Desde Vigo chega o primeiro longa duración deste quinteto de pop claramente acústico e de influencia británica. “Today is the Day” contén nove pezas ben agradables de escoitar, románticas, dunha factura con arumes a The Go-Betweens, Mathew Sweet, Cocteau Twins ou, sen dúbida, Beatles. O xeitoso traballo nos arranxos do violín e teclado, unhas doces melodías e os retrousos pegadizos son os protagonistas desde que abren con “Old Friend” e a beatlemaníaca “The Grapes”. O tema que titula o álbum mantén a liña e eríxese coma un bonito himno pop e “Mary” inspira sá melancolía. A partir de aí, o factor sorpresa vaise esvaecendo ao incidiren nas claves da súa fórmula e perderen algo de punch , mais nunca perden o bo gusto. Á altura do traballo cómpre salientar o fermoso deseño de portada a cargo de David Sierra ( www.dsierra.net ) e a aportación de colegas coma Iván (Donatore di Groove) ao piano en “Try to See it my Way”, Ricardo (Holywater) na guitarra eléctrica de “The Bends” ou Miguel (Kogito) nas trompetas de “Today is the Day”. Xa que logo, estamos ante un máis ca esperanzador debut e unha axeitada banda sonora para momentos contemplativos ou mesmo bucólicos (“put your hand on my hand, give me your love”). Só lles falta lanzarse co galego aínda que a súa expresión en inglés non sexa nada pobre -algo desgraciadamente común no panorama español. Edita Ernie Producciones. Pepe Cunha 12-febreiro-2010
los madison vendaval
Eis un chimpo de calidade para a segunda entrega desta banda madrileña que practica pop rock de corte estadounidense clásico (Tom Petty, Springsteen, John Mellencamp…). Seguen a asinar boas cancións, mais agora a produción de José Nortes (Ariel Rot, Quique González,…) saca brillo ao son, especialmente o desas guitarras nas que tamén colabora. Txtexu Altube confírmase como un notable vocalista e un solvente compositor de hits potenciais coma “Si pierdo la cuenta”, “Desafíame” ou “Testigo”, cancións sólidas e sensibles, de degustación fácil e honrosa accesibilidade; é decir, unha comercialidade ben entendida. As letras son máis sinxelas que simples, aínda que en ocasións poden caer nos tópicos, un risco de escribir sobre temáticas cercanas, esas que falan de emocións persoais pero comúns. Sen baixar o bo nivel do disco das mencionadas, tamén facturan baladas coma “Promesas”, a vaqueira “Ha merecido la pena”, os medios tempos “Soldados” ou “Vendaval”, a contundente “Recibí un disparo” ou a espida “No contaba con esto”. Un álbum especialmente recomendado para quen gozan dese mundiño musical no que conviven Los Secretos, Quique González, Burning, Enrique Urquijo ou Antonio Vega. De feito, entre os “padriños” que recomendan a súa proposta están o Quique González e Miguel Ríos. No busquen aquí nada novo, pero si unha proposta de rock ben feito, de melodías e coros efectivos e un convincente traballo de guitarras. myspace.com/losmadison ; facebook/losmadison . Pepe Cunha 12-febreiro-2010
paco cifuentes la vida aparte
Este sevillano móvese na órbita deses escritores de cancións que se foguean e mesmo enchen locais madrileños coma Libertad 8 ou Galileo Galieli. Ten un aquel que engancha. Soa valente, decidido, honesto. Ten forza e convicción tanto na voz como nos seus textos de "urbanita" romántico ("Ni casa, ni hijos, ni árbol, vivo y vivo bien de alquiler") que evitan os lugares comúns e calquera aceno de grandilocuencia. No musical, este seu segundo disco móvese do rock ao pop e non esquece ritmos máis característicos do seu Sur natal, sempre con xusta dose de beleza e acougo, de acústico e eléctrico. Conta con singles potenciais como "Antes" e especialmente "Hay días", coas súas pingas de rumba ou reggae. Aparecen tamén suaves programacións en "Aliviados" ou "Lengua de trapo" (tamén con atinadas cordas e piano) ou lémbranos aos irmáns Drexler por exemplo. Na suave e espida “Vuelvo a verte”, Leo Minax fai os coros e pon a única instrumentación da guitarra de nylon. En "Gravedad" case rapea, na experimental "Nueve velas" canta aflamencado sobre as percusións de Javi Ruibal e co pai deste pai canta a dúo a andaluza “Tu boca”. Porén, as presencias de Minax e Ruibal son "só" a guinda ao atinado traballo dos músicos baixo a produción salientable de Joaquín Calderón, que tamén destaca nas guitarras. Abstéñanse prexuizosos para coa canción de autor, e achéguense os que entandan a etiqueta como a entrada a un mundo no que poden atoparse desde Damien Rice a Javier Ruibal pasando por Antonio Vega ou Sabina. myspace.com/pacocifuentes Pepe Cunha 12-febreiro-2010
