portada
       concertos
       novas
       discos
       crónicas
       artistas do país
       webs amigas

          actualizacións
20/09/2018
Cantos na Maré inicia unha nova etapa cun festival que terá lugar do 11 ao 14 de outubro en Pontevedra
19/09/2018
American Autumn Son Estrella Galicia pecha o cartel da súa X edición en Ourense, Madrid, Coímbra e Santiago de Compostela.
13/09/2018
Hoxe sae á venda 'Cuadrilla de Pepa a Loba' o libro que conta os 25 anos de historia de Heredeiros da Crus
06/09/2018
comunicado das Asociación Galega de Salas de Música ao Vivo sobre o acceso ás salas de música ao vivo sobre o acceso de menores de idade ás salas de concertos galegas
06/09/2018
Tanxugueiras "Tanxugueiras"
07/08/2018
Marem Ladson "Marem Ladson"
Brais Morán "No mato do desespero"


Se en “Cruzando o eclipse” tiña máis peso a vertente roqueira, neste segundo disco en solitario Brais Morán é quen de entregar unha colección de cancións con máis inquedanzas estilísticas e unha clara inspiración, que non copia, do grande Fran Pérez “Narf”. Precisamente este musicara en “Quero ser tambor” o poeta moçambicano José Craveirinha que dá título ao disco e á primeira canción: “No mato do desespero”. Neste comezo atopamos xa unha pegada africana e deseguido celebramos tamén a presenza da música tradicional e o folque galegos con dúas das composicións máis logradas do disco: “Mentres a xente dorme” e “Cando imos para ese lugar”.

A ducia de cancións reforzan estas novidades sonoras en convivencia co Brais que xa coñeciamos, ese da máis americana “Sangue do Norte” ou o da banda Loretta Martin e as súas fontes funk e brasileiras en “As cores do Mato” e “No país das efes”, un agasallo de composición a cargo da Ugia Pedreira, que tamén o acompaña e brilla no dúo vocal. E se falamos de Loretta Martin, aquí ten unha presenza importantísima “o seu irmao” Fran Sanz -baixista e axudante na produción canda Arturo Vaquero- para contribuír a ese ar de confianza e calidade do conxunto, tanto no estudio coma nuns directos que merecen presenza en salas e festivais. Podo confirmar que o cuarteto é unha máquina ben engraxada.

“No mato do desespero” é un álbum con personalidade, que sona honesto, elegante, maduro, xeneroso en emocións e no que constatamos como o pop-rock casa ben co tradicional (“Matando a pena” e “Xota de Beiramar”) canda momentos para bailar como a que pecha o disco ben arriba (“A esperanza do desespero”) e outros dunha escoita de emoción máis repousada (esa “Valarés” co acompañamento estupendo das Tanxugueiras). Resulta ben significativo que esta reseña mencione para ben máis da metade dos títulos.

Ao igual que o poden estar a deseñadora da imaxe (Seispés Producións Creativas) e o fotógrafo (PixelínPhoto), Narf estaría orgulloso.

Pepe Cunha, 22-xuño-2018



Escoitar Abrete de Orellas nas ondas
vitaminasparaogalego
folmusica
musicosaovivo
Manifiesto la cultura no es un lujo
apoio o Ateneo