portada
       concertos
       novas
       discos
       crónicas
       artistas do país
       webs amigas

          actualizacións
13/07/2018
hoxe comeza a 34º Mostra de Teatro Internacional de Ribadavia, con Pippo Delbono, Blind Summit Theatre, Laila Rippol, Marianella Moreno, A Panadaría ...
04/07/2018
"As cantigas de Elena" Pipo Alvariño, María Vidal, Myriam González
11/07/2018
cartel da terceira edición do SilFest Valdeorras, nas beiras do Sil ao seu paso polo Barco
29/06/2018
o Festival Jazz de Ría presenta un coidado cartel en espazos singulares de Ferrol e Mugardos
26/06/2018
Primeiros nomes para WOS Festival x SON Estrella Galicia
26/06/2018
V Festival +QUE JAZZ na Coruña en xullo
Santero y los Muchachos “Ventura”


Hai discos de debut nos que non tardas en apreciar que chegan de músic@s curtidos. As cancións e as sonoridades veñen maceradas, traballadas con tempo, coas cousas claras e sen présas. No caso desta banda valenciana a "voz cantante" lévaa Miguel Ángel Escrivá, que militaba como baixista en La Pulquería. Comezou compoñer cancións máis repousadas que podían quedar coma pezas de cantautor pero que orixinaron este proxecto de banda de corte pop-rock. Chegados de proxectos como La Pulquería, Madnoise, Obrint Pas, Absenta ... , Joseman Escriva (guitarras), Soni Vicent (guitarras) e Marc Guardiola (batería e percusións) consolidan esta formación que se presentou en 2015 co EP "Buenos y malos".

Agora recuperan esas cancións e suman até 13 nunha proposta para padais con querencia polos nomes clásicos, anglosaxóńs e hispanos, dos 50, 60 e 70. Esas referencias sumadas a influencias populares románticas latinas teñen en "Amigo infiel" e"Ventura" a súa mellor conxunción e cumios da colección. Os coros e as melodías mandan nunhas cancións variadas estilisticamente e que sonan tranquilas, elegantes, cálidas, desas que se van deixando querer por non resultar pretenciosas. Segundo eles, son personais e un interpreta que falan da sorte e as ganas de vivir ("Aún"), a vinganza ("Gusano"), o amor ("Ventura","Déjame ser"), a morte ("Esté donde esté"), as horas golfas ("Homenaje"), as viaxes ("No te despidas de México"), certo grao de denuncia ("Buenos y malos") … e as sentidas homenaxes a amizades "Dani Boy"e "Relax, vaquero".

Ao igual que non teñen présa por agradar o causar sensación, chaman a unha escoita relaxada: "É un bo disco de estrada". Este "rock repousado" do que falan non significa en absoluto que as cancions non resulten intensas. A intensidade non vén só da distorsión e eles téñeno claro. Non esperes sorpresas estilísticas, pero si cancións ben acabadas, auténticas. Seguindo eses cánones que sobreviven ás modas entendemos ese nome de Santero coa crenza no rock, a música e esas iconas referentes, pois atopamos pegadas desde Elvis, Beatles, Cash ou Brincos até Sabina, Santiago Auserón, Los Rodríguez, Lichis ou Bunbury por atrevérmonos a citar só algunhas entre unha morea delas.

Pepe Cunha, 16-febreiro-2018



Escoitar Abrete de Orellas nas ondas
vitaminasparaogalego
folmusica
musicosaovivo
Manifiesto la cultura no es un lujo
apoio o Ateneo